SES DENEME BİR Kİ

Merhaba gençler ve de her zaman genç kalanlar!

Diyerek Cem Karaca hayranlığımı hemen gösteriyorum. Evet, büyük saygı ve sevgi duyuyorum kendisine.

İlk blog yazısı olacağından biraz kendimi anlatmam gerekir. Pek beceriksizim bu konularda, kendimi tanımıyorum. Ve bunu geçen haftalarda whatsapp profili seçmeye çalışırken fark ettim. (Durağan biri olmadığımdan maalesef hesabım da pek durağan olmuyor. Hep değişiklikler hep değişiklikler.. Ah bee.)

Nasıl mı fark ettim? En sevdiğim resmi koyacağım dedim de resim arayıp da bulamadığımda fark ettim. Hangi resimleri, ressamları seviyorum? Aaa, bilmiyorum. Aradım baktım. Ayvazovski 10. Sınıftayken araştırmam gereken ressam olduğundan bir onun ismi var aklımda. Işığın şahı. Fakat zaten yıllardır onun şu resmini sıklıkla kullanıyorum telefonumda:

 

Ve şu da asılı giriş kapısında:

 

Başka? Var ama isim yok? Aldım aradım. Sevdiğim bir resim daha, ismini ve ressamını buldum: Caspar David Friedrich, Bulutların Üzerinde Gezinti (Der Wanderer über dem Nebelmeer)

Sonra bir diğeri, resmin hepsi değil ama bir kısmı özellikle, eller… Adem’in Yaratılışı, Michelangelo.

İkarus'un Düşüşü falan filan işlemiştik Ekfrasis dersinde. En sevdiğim İkarus tabii. Bir de Magritte'in Kopyalanmamış'ı ve Yağan Adamlar'ı. Haha, ismi tabii ki bu değil, Golconde.

  

Tabii Van Gogh resimlerinde de sevdiğim var ama çok seviliyor diye popüler kültür kölesi hissi veriyor. Ah be…

Öyle böyle baktım kendimi tanımıyorum. Kendimle tanışmaya niyetlendim. Bir bakayım neymişim, kimmişim. Bugüne kadar hep başkalarını yazdım, biraz da kendimi kendime yazayım ahaha.

Evet başkaları, roman ve de hikâye karakterlerim. Oysa hepsine kendimi ekledim. Ya da onlar kendilerini bana ekledi. Olabilir. Henüz kendimle tanışmıyorum. Kitapçı’mı tanıdığım kadar tanımıyorum. (İmza karakterim)

Bir şeyler yazacağım, kendimi değil, kendimin düşüncelerini. Bir yerler, bir şeyler hakkında. Kendim, o yerler, o şeyler hakkında ne düşünüyormuşum. Belki o yerlerde, o şeylerde kendimi bulurum.

Sultan’ın Bilmediğini Bulmaya Çalışmasıdır.

Evet, çok sevgili Güray Süngü. Saygılar ve de sevgiler. Umarım beni de yazar bir ara.

Bu sırada ben de yazmış olayım kendimi.

Bu kadarlık olsun ilk yazı.

En azından buradaki ilk yazı.

Haa, unutmadan.

“Whatsapp hikâyelerin bir gün sonra kaybolmasın, blog aç yaz, orada kalsın.” diyen çok sevgili Tefrikablog Sevda’ya ve özellikle bunu belirten ve isteyen Sema Nur’a teşekkürler.